بیداد

(دل سراپردهٔ محبت اوست
دیده آیینهدار طلعت اوست)
دلم به سلامی بي ريا تشنه است
به لبخند ساده اي تشنه است
سراي محبت دل است
بیا تا به لبخند عادت کنیم
سراي دل لبريز محبت كنيم
(فقر ظاهر مبین که حافظ را
سینه گنجینه محبت اوست)